انبياء و مكتبشان:

نهضت ها ئي كه  پيامبران خدا به قصد  خوشبختي توده بشر برانگيخته اند  بيش از آنكه جنبه نظامي بگيرد جنبشي عقايدي _ سياسي بوده است .عمليات نظامي انبياء (ع) با پيروانشان نتيجه طبيعي نهضتي عقايدي   _ سياسي بوده كه ايشان براي حصول مقصود برضد مخالفين توده ، به پا مي كرده اند.

از اينرو ، عقايدي  كه آنان به بشر  آموخته اند و حربه قاطع سركوبي خصمشان به شمار

 مي آمده و مكتبي كه  توده ها را در آن مي پرورانده اند بمثابه مهمترين عامل تاريخ فعاليتهاشان محوب است . اديان آسماني يا دروس مكتبي كه پيامبران تاسيس كرده اند  متضمن يك نوع جهان بيني و جامعه بيني است  كه شالوده تفكرات آدمي را برهم ميزند و تغييراتي ژرف درجامعه او پد يد مي كند.

توحيد  اساسي ترين اصل اعتقادي اديان آسماني و نخستين درس مكتب انبيا ءعليهم السلام است.

اين اصل اعتقادي همانند ساير اصولي كه پيامبران به بشر تعليم داده اند انسان را از حيث رفتار اجتماعي ، و جامعه را از لحاظ ساختمان  و مناسبات داخلي و خارجي دگرگون مي سازد . جا معه ئي كه افرادش موحدند از حيث ساختمان وسياست با ساير اجتماعات، تفاوت فاحش دارد . بر اثر موحد شدن مردمي ،در سازمان جامعه شان انقلابي عميق ومبنائي رخ مي دهد . چرا چنين است؟

تحرك و دگرگون سازي ايده توحيددر چيست؟

از توحيد معمولا فقط خالق پرستي را مي فهمند ، حال آنكه توحيد عقيده اي است چند بعدي  و كلي كه منظره عمومي جهان و جامعه را مي نمايد .

نه تنها رابطه طبيعي و علمي انسان  رابا هستي معلوم مي دارد بلكه روابط

 سياسي _حقوقي _ اقتصادي وي را نيز  مشخص ميگرداند . عقيده بستن به توحيد مستلزم آن است كه انسان ، خالق جهان را كه مقنن و حاكم و مالك اونيز هست بپرستد وجز او را نپرستد.

نفي ساير معبودات در شعا لا اله الا الله  مقدم بر اثبات معبود بودن آفريدگار است .

اين معبودات هيچگاه در ميان خلق به جلوه آفريدگار ي تظاهر ننموده اند  بلكه همواره اقتدار و شوكت حكمراني را عامل واداشتن ديگران به پرستش خويش ساخته اند .

به همين سبب نفي حاكميت ها  و ابطال موقعيت سياسي حكمرانان در اصل توحيد مؤكد تر است از نفي آفريدگاري و آفريدگاران چنانكه پرستش خالق نيز مستقيما  از لحاظ آفريدگار ي نيست   بلكه از نظر حاكميت مطلقه او مي باشد.

گو اينكه حاكميت پروردگارحاصل آفريدگاري ذات بي همتاي اوست.

در آيه شريفه "ان الحكم الا لله ، امرالا تعبدوا الا اياه ذلك الدين القيم" (يوسف   40) ( حكومت جز از آن پروردگار نيست ) فرمانداده كه جز اورا نپرستيد  دين واقعي و ارزنده يعني همين ، به وضوحي هر چه كامل تر مشاهده ميشود كه پرستش انحصاري پروردگار ناشي از حكومت مطلقه و انحصاري ائست و دين ارزنده و حقيقي اش يعني يكتا پرستي و

پس توحيد علاوه بر يگانگي آفريدگار ويكتائي معبود وحدت حاكميت را نيز مي رساند ومردود شمردن حاكميت غير خالق در راءس مفاهيمي است كهاز شعار"لا اله الاالله " توسط عقل دريافت مي گردد.

ايمان به توحيد با اين تعبير عبارت است از  عقيده يافتن با اينكه حكام و قانو گذاران خود كامه وامپراطوران و ارباب زورو اقتدار سياسي را شايسته پرستش وستايش ندانيم واصولا آنها را صاحب حق حكومت كردم و قانون گذاشتن نشماريم ومعتقد گرديم كه يگانه مرجع جهت تعيين قوانين جامعه و رويه زندگاني ما آفريدگار جهان است كه اين عمل را از راه لطف و ارحام توسط انبياء وبه صورت اديان آسماني  به انجام مي رساند.

پس مطابق اساسي ترين معتقدات اديان آسماني كه تعمين كننده سعادت بشر و ترقي او هستند سلطه مقننه ، سلطه حاكمانه ، و حق امپراطوري از آن خالق هستي است وهر كه داعيه تصاحب اين سلطه هارا داشته باشد دعوي الوهيت كرده وهر كس بت، درخت حيوان يا انساني را داراي با سلطه حاكمانه  ومقننه بداند مشرك و مستوجب دوزخ است .

چون بشر فطرتا اراده دارد و ميتواند ، خوب يا بد، دادگستر ، يا ستمكار، نيكوكار يا تبهكار باشد ،وهر فردي هر چند متصف به فضائل اخلاقي باشد با زمايه خود خواهي سود جوئي و ترجيح دادن نفع شخصي بر حق ديگران در وجود او هست  نمي تواند مناسبات عادلانه اي را براي جامعه ويك رفتار اجتماعي پسنديده را جهت افراد تعيين كند ودراين كارطبعا جانب خويشتن يا طبقه و گروه مخصوصي را به زيان ديگران يا اكثريت خواهد گرفت  ناچار خالق عادل و حكيم گيتي  خود عهده دار اين امر گشته و توسط انبياءكه پاك ترين انسانها ودارندگان عقل و وجدان سليم اند  ومعصوم مي باشند به انجامم رسانيده است . " خدا تعيين كننده مناسبات اجتماعي ما و حاكم  بر اعمالو رغتا ماست و او بهترين فرمانروا است " ( اعراف : 87 ) در طول تاريخ حكام و طبقات حاكمه را ميبينيم  كه مدعي ساطه حاكمانه شده و با نهايت خودكامگي  خشونت  به حق قوانين 

ضد انساني پرداخته و اراد ه قهر آميزشان را بر مردم زير دست ، تحميلف كرده اند .توحيد ابطال سلطه حاكمانه  چنين جابران و اختصاص دادن آن است به صانع گيتي .

بديهي است وقتي قوانين خدائي بر جامعه حكم روا گرديد و اوامر هوس  آلود مستبدين  و ستمگراني كه به زور بر مردم مسلط شده اند  حاكم نبوده، يك بي عدالتي و بي ساماني وحشتناك  خاتمه يافته است  از اين رو چون سلطه حاكمانه و حق قانون گذاري  و فرمانده اي بوالهوسانه  از جباران خود راي به خداي عادل حكيم انتقال يابد عادلانه ترين مناسبات اجتماعي بر قرار ، نيكوترين قوانين وضع و شايسته ترين حكومتها مستقر مي شود . " آيا خدا خردمند ترين حاكم نيست "( التين _ 8)

چرا، فرمانروايي خدا عادلانه ترين و حكمت آميز ترين فرمانروائي هاست .

خداوند در قرآن مجيد درمقام مقايسه حاكميت عادلانه اش با حاكميت هاي بيداد گرانه ادوار سياه تاريخ بشر ميپرسد: "حكومت دوره جاهليت را مي خواهند ؟ كيست كه از خدا بهتر حكومت كند؟ "( مائده _55)

يا مي فرمايد :" آيا خدا خردمند ترين حاكم نيست " يا " او بهترين حكومت كنندگان است" ( اعراف _ 85  يونس _ 109  يوسف _  80)

ديگري را صاحب حاكميت پنداشتن و حق قانون گذاري بلا شرط را به او متعلق انگاشتن  يكي از جلوه هاي شرك مي باشد ، زيرا توحيد  نفي شرك جستن ديگران در سلطنت خدائي است :" ولم يكن له شريك في الملك " ( اسراء)  ( اورادر سلطنت شريكي نيست )

سلطه مالكانه

حكام زورمند همواره نه تنها مدعي سلطه حاكمانه اند بلكه مدعي سلطه  انحصاري مالكا نه نيز هستند . در قديم كه كشاورزي راه عمده معيشت و توليد بود، وزمين زراعتي سرمايه  پرقيمت اينكار و از اهم وسايل توليد به شمار ميرفت  طبقات حاكمه تملك آنرا به خود مخصوص

مي داشتند وتوده دهقانان را اين حق نميدادند .

در دولت هاي مدني هعد باستان و در اروپاي قرون وسطي ، طبقات حاكمه كه از نظر عده  ، بسيار معدود بوده اند مالكان منحصر اراضي به شمار مي رفتند ، چون يك تن را از ميان خويش به سلطنت نشانده ملكش نام مي دادند  مالكيت سرتاسري اراضي بدو تعلق مي گرفت، واشرلف ظاهرا با اجازه بر سهم خود مالكيت مي يافتند از اين جهت ملك ومالك همچنين ملوكيت و مالكيت به يك معني بود وسلطنت تسلطي بود بر رعايا و واراضي و مايملك .

اگر در تاريخ مي خوانيم كه چون سفير كارتاژ بسناي روم وارد شد آنجارا " انجمن ملوك" يافت  بدان سبب است كه سناي روم انجمن اشرافي بود كه حق انحصاري مالكيت داشتند و دهها ميليون دهقان و پيشه ور رومياز چنان حقي محروم بودند .

ملوك مذكور همان رؤ ساي خانواده هاي  قبائلي بودند به اتكا خود سلحشوري و قدرت نظاميانشان بر قبائل و اقوام  هجوم برده اراضي شان را متصرف ومالك مي شدند و خودشان را به بردگي گرفته در مزارع به نام رعايا  به دهقاني مجبور ميكردند  مقلوبين كه قبلا مالك و آقا و عزيز بودند  بر اثر شكست نظامي به مذلت بردگي برزگري مينشستند  . قرآن مجيد آنجا كه از زبان بلقيس سخن مي گوبد يك واقعيت تاريخي و اجتماعي را بيان ميدارد :"ان الملوك  اذا دخلوا قريه افسدو ها و جعلوا اعزه اهلها اذله و كذلك يفعلون "(النمل _ 34) ( يعني ملوك چون به مدينه ئي وارد شوند آنجارا فاسد مي كنند و اهالي عزيز آن سامان را به خاك مذلت مي نشانند و از اين قبيل اعمال انجام مي دهند .

مطالعه تاريخ قديم بر ما مسلم  مي نمايد كه در سراسر دنيا هرجا طبقه حاكمه ئي مدعي مدعي سلطه حاكمانه و مالكانه بوده قومي است بيگانه و رزم آور كه قالبا به زوراز راه غلبه بر بوميان سرزميني مسلط گشته و حكومت خودرا كه اقليتي بيش نبوده  بر اكثريت دهقان تحميل نموده و حق مالكيت را مقدس انگاشته و منحصر به خود دانسته است ،اين حق مالكيت ،كم كم از زمين مزروعي فراتر رفته وبر زارعين نيز شامل شده است ، به همين علت ، ملوك ، خودرا مالك زمين و مردم مي پنداشتند وبرجان و مال و نواميس رعايا به دلخواه دخل و تصرف ميكردند اين تصورات و عقايد نيز شرك آميزو مردو.د است هر كس بدان معتقد گردد مشرك به حساب مي آيد توحيد يعني خالق عالم راهستي و خود بدانيم آسمانها و زمين و آدميان را ملك مطلق آفريننده آنها بشناسيم و هيچكس را در مالكيت مطلقه او شريك نپنداريم

"له ملك السوامات والارض ولله الملك " و آيات مكرر و متعدد جملگي مبين همين معني هستند و ميرسانند كه مالكيت مطلقه از آن خدا بوده و فقط اومالك  حقيقي است ، آنچه در دست ما ميباشد امانتي بيش نيست وبر آن مالكيت مطلقه و بدون قيد و شرط نداريم در آن نميتوانيم تصرف كرد.

بلكه بايد آنرا به مصارف خاصي برسانيم كه خدا يعني مالك حقيقي آنها ، معين كرده است .  مفهوم مالكيت در اسلام يا مكتب انبياء (ع) از زمره مفاهيم ويژه يي است كه به خاطر تعديل مناسبات اقتصادي شرافتمندانه شدن راه مهيشت و والا منشا نه گرديدن درك آدميان از ثروت و اموال ابداع شده است مالكيت در مفهوم اسلامي آن بلا قيد و بدون حدود نه مشروط نميباشد ، رابطه يي است  به منظور بر آوردن نيازمنديهاي  مالك در مرحله نخست و ديگران در مراتب بعد.

اسلام رابطه مالك رابا ملك شئ محترم مي شمارد ولي بمحض اينكه منظور از مالكيت كه رفع نياز ضروري اوباشد حاصل گرديد ، تقريبا مقيد به تصرفاتي خاص ميشود كه به مصالح جامعه نزديكتر است

تا مصلحت شخصي وي. مالك در نظر اسلام بيش از هر چيز به امانت دار خدا و وكيل جامعه مشابهت داردورابطه اش با شئ تسلط وتملك مطلق نيست ، مالكيت او به جاي آنكه حق باشد وظيفه است .

مالكيت بر اموال ، به طور كلي ، حق جامعه است آنهم حقي مشروط  ، جاكعه خودرادراين عمل قائم مقام خدا مي باشد  كه مالك همه اشياء و امور است .

جانشيني مادر تملك اشياء از طرف خدا وتوليت ما در اين امر ، حقيقتي است بارز و متقن كه نص و سنت بر آن دو شاهد عدلند و دو حاكم راست.خداوند در قرآن حكيمش ميفرمايد

" آمنوا بالله ورسوله وانفقوا مما جعلكم مستخلفين فيه .به خدا و ميامبرش بگرويد واز آنچه نسبت به آن جانشين او هستيد انفاق كنيد  . نص آيه به قدري كه براي درك  حقيقتي كه بيان داشتيم نيازي به توضيحش نميبينيم وآن اينكه اموال موجود در دست ما اموال خدا است و ما مالك آن نيستيم بلكه نسبت به آنها سمت توليت و قائم مقامي خداراداريم . در آيه ديگر ميفرمايد :" آتوهم من مال  الله الذي آتاكم"( نور_ 33) به آنها از مال خدا بدهيد از ماليكه  بشما داده . از اين آيه كريمه ميفهميم که ما را موظف کرده به آنها منتقل کنیم در حدث شریف نیز آمده است که : ثروتها مال خداست تنگ دستان معاش گیران خدایند و توانگران امانت داران او ( المال مال الله و الفقراء عیال الله و الا غنیاء امناء الله ) وظیفه بودن تملک اسلامی و ماهیت تولیتی آن در شرایطی که اسلام جهت تصرفات و انتفاع از مایملک قائل شده بوضوح نمودار است . مالکیت برعین جز با وقتی حقوق دوگانه اخیر مشروط باشند شکی در مشروطیت مالکیت بر عین باقی نخواهد ماند . اسلام گسی را وظیفه دار مالکیت می شناسد که اهلیت تصرف ئ صلاحیت انتقام خردمندانه را داشته باشد و گرنه مالکیت را از وظیفه تملک او خارج می سازد و جامعه یا سازمان یا اشخاصی را که بنمایندگی عموم متصدی توانند گشت عهده دار وظیفه مالکیت میگرداند .  چنانکه وظع در مورد سفیهان همینگونه است : اموال تان را که خدا وسیله اقامه زندگی اجتماعیتان قرار داده به سفیهان نسپارید با بهره یی از آن بخورانید و بپوشان ( نساء – 5 ) در این آیه اموالی که ظاهرا در تملک سفیهان قراردارد اموال عمومی جامعه اسلامی شناخته شده که وسیله ادامه حیات شان می باشد حق تصرف منوط ه رشد عقلی و اهلیت انجام وظیفه تملک گشته و تصریح گردیده است که هر گاه مالک از این دو عاری بود وی را حق تصرف که نتیجه طبیعی مالکیت بشمار می آید نخواهد بود .

 مالکیت این وظیفه اقتصادی اسلامی با ان شکل مشروط و مقید بمصالح جمعی مسلمین شده است .  

در آيه ديگر مي فرمايد : و في اموالهم حق للسائل و المحروم ( الذاريات 19 آيات 24 و 25 و سوره معارج نيز همين مضمون است ) يعني بينوا و محروم در اموال توانگران ذيحقند . با اين وصف حق مالكيت توانگران براموالشان مطلق نمي تواند بود و گرنه چگونه حقي در داخل حق مالكيت مطلقه ايشان ممكن است وجود پيدا كند ؟

مشروط بودن حق مالكيت در اسلام و تلقي آن به عنوان يك وظيفه در همه موارد حقوقي نمودار است .

مثلا چون محتكر يكي از شروط حتمي حق مالكيتش را كه رعايت مصالح عموم و تامين نياز مندي آنان باشد نديده بگيرد مالكيت وي محترم نخواهد بود و قانونا نقض مي گردد .

حق مالكيتي كه در حقوق رومي و آيين هاي حاكمه مدينه ها ي اشرافي قديم بود واكنون  قوانين اساسي كشورهاي اروپا و امريكا و غيره آنرا به ارث برده اند برخلاف مالكيت اسلامي مطلق اس و حتي مالك مي توانست به استنادش ملك خود را نابود كند اما مسلمان حق ارتكاب چنين كاري را ندارد . از بين بردن خود سرانه املاك و اشيا از بين بردن نعمت خدا و خيانت د ر امانتي است كه خدا به وي سپرده است توليت مسلمانان بر اموالشان به قدري بديهي و چنان وابسته به عقايد مذهبي ايشان مي با شد كه يكي از بزرگان اسلام مي گويند هر كس خود را مالك حقيقي دارائيش بداند مشرك است .

پس توحيد فقط اين نيست كه جهان را داراي يك خالق و يك حاكم و يك مقنن بدانيم بلكه اين نيز هست كه گيتي را داراي يك مالك بدانيم و نه خويشتن و نه هيچكس را مالك حقيقي و مطلق هيچ شيئي نپنداريم در روابط اقتصادي با انصاف بگرائيم تا تصرفاتمان در اشيا مايه خشنودي آفريدگار و صاحب اصلي اشيا باشد .

آيين هاي حاكمه :

طبقه حاكمه چنانكه متذكر شديم غالبا بيگانگان مهاجمي بوده اند كه بر ملتي غلبه و تسلط پيدا كرده و حكومتشان را بر آنان تحميل نموده و اراضي را تصاحب مي كرده اند كثرت تاسيس دولت ها به اين طريق سبب شده است دانشمندان و حقوق دانان معتقد شوند كه دولت به اغلب قومي بر قومي ضعيف تر و مسلط شدن آن يك بر اين پديد مي آيد نظرياتي هم كه در باب نظام سياسي و حقوقي عمومي داخلي ابراز داشته اند سخت تحت تاثير اين پديده تاريخي قرار گرفته است چنانكه نيچه فيلسوف آلماني مي گويد كه عده اي وحشي گوشتخوار سرخ پوست دسته اي از اربابان رزم آور با سازمان جنگي و نيروي متشكلي كه دارند چنگالشان را به تن توده كثيري از مردم كه شايد از نظر شما ره تاحد زيادي بر آنها تفوق داشته باشند ولي هنوز متشكل نشده اند فرو مي برند اين است منشا دولت (   nietzehe : geneallogy  of  morals p 103 )

لستر وارد نيز مي نويسد دولت به اعتبار اينكه جامعه اي متفاوت از جامعه قبيله ئي باشد به اتهام تيره اي از مردم بر تيره ديگر پديد مي آيد . (  american  journal  of sociology march  1905 )

 و اوپنهايمر اظهار مي دارد كه بهر جانگاه كني قبيله اي جنگاور مي بيني كه بر حدود قبيله ديگر كه از او آمادگي جنگي كمتري دارد حمله برده و در اراضي او جمعي از اشراف مستقر مي شوند و دولتي تاسيس مي كنند (  oppenheimer  frany  : the state  p 16 ) و به گمپلاش همين معني را در عبارت ديگر بيان نموده است :

دولت محصول تهاجم نظامي و عبارتست از تسلط و تحكم فاتحين بر مغلوبين (    sumner  and  keller  : science  of  society  I p 704  )

 سلطه حاكمانه و مالكيت انحصار گر انه اربابان بيگانه طبعا د رنظر مردمي كه خود يا اسلافشان اسوده و خوشبخت زيسته بودند و اينك از اسارت و محكوميت و مملوكيت رنج مي بردند غاصبانه و ظالمانه مي نمود در صدد اعتراض و مخالفت بر مي آمدند و به مقاومت دست مي زدند طبقات حاكمه در هر مدينه و مملكت ناگريزاز پي چاره بر آمده گاه با اعمال خشونت و زور و كشتار مخالفت توده را درهم مي شكستند و زماني با حيله و تدبير .

آنان متقابلا از راه تبليغات حاكميت و مالكيتشان را بر حق و مقرون به عدالت جلوه مي دادند و آرا فلسفي و نظريات سياسي خاصي را از راه نيرنگ ها ي مذهبي به مردم تلقين مي كردند براي اينكه تن مردم را همچون ابزاري بكار گيرند مجبور بودند ابتدا روحشان را بيالايند و با افسون و تلقين كردن يك نوع معتقدات آن را به جهت يك نوع رفتار حيواني و ابزار مانند و همراه انقياد و خضوع بود آماده سازند .

 اگر عقيده را تز نهو فهر كه زور عامل تاسيس دولت تاسيس دولت است (   ross  e  a  : social  control  p  50  )  درست باشد .

گفته سمنر كه دولت مولود زور است و با زور پايدار مي ماند (   sumner  and  keller  :  science  of society  I p 709 ) خطاست مهمترين عامل تثبيت حاكميت هايي كه منشا غلبه و تسلط زورمندانه دارند عامل اعتقادي رواني است نه عامل نظامي و قدرت مادي آيين هاي حاكمه كه بدست كاهنان يا اصحاب سلطه كاهنانه كه جزئي از طبقه حاكمه و وابسته به آن هستند ساخته و پرداخته مي شود نقش تحكيمي عظيم و بي نظيري را ايفا مي كند .

مفاد همه آنها شرك آميز و محتواشان مخالف توحيد و عقايد اصولي اديان است به موجب آنها عده اي از بشر صاحب سلطه هاي حاكمانه مالكانه و كاهنانه هستند و مابقي خلق از آن محرومند اين سلطه ها خصائمي است ذاتي و چسبيده به فطرت اربابان موروثي است و مايه اشرافيت و افضليت جمعي نسبت به ديگران هر كه آنها را احراز كند مي تواند به حاكميت بلا شرط و مالكيت مطلقه و كهانت و روحانيت خود سرانه پردازد و مقدرات ديگران را معين نمايد بي آنكه با مسئوليت و مواخذه اي مواجه شود .

همچنين مدنيون يعني دارندگان حقوق مدني ملت را تشكيل مي دهند و حاكم و مالك و كاهن مي توانند شد و ساير مردم از اين جمله محرومند چون به مشاغل عمومي نمي توانند پرداخت و بيگانه محسوبند كتب حقوقي نشان مي دهد كه مردم در همه مدينه ها و ممالك اروپايي آسيايي و افريقايي تا قرون اخير به دو دسته مدنيون و غير مدنيون يا دو طبقه حاكم و محكومه تقسيم شده اند در مدينه اسپارت طبقه حاكمه به نام اقران و برابران موسوم بود شماره اش يك زمان به شصت نمي رسيد و توده عظيم هيلوتها و پري يك ها كه بوميان سرزمين بودند بدهقاني و پيشه وري و بردگي روزگار مي گذارندند .

در دموكرات ترين مدينه ها كه آتن باشد از سيصد هزار تن جز چند هزار تن د رحكومت دخالت نمي توانستند كرده و مالك نمي توانستند شد .

در فرانسه پيش از انقلاب فقط شاهزادگان نجبا و مالكين و كشيكان متنفذ طبقه حاكمه را تشكيل مي دادند و ديگران چنين حقي نداشتند .

طبق آيين هاي حاكمه عهد باستان كه نظريات سياسي و فلسفي افلاطون و ارسطو اين دو فيلسوف اشرافي مبين آنهاست مردم دو دسته اند : نيكان بالفطره و بدان بالفطره نيكان همان اشراف حاكمه اند كه مالكيت و كهانت انحصاري به ايشان متعلق است بدان عبارتند از توده دهقانان پيشه وران و كارگران و همه كساني كه از اشراف نزاده اند و در سلسله نسبشان نام رئيس خانواده قبيله و نجيبي ديده نمي شود اشراف را نمي توان به بردگي گرفت ولي در جنگ به اسارت در آيند فقط بدان بالفطره را به بردگي بايد گرفت و برده ابزار كار است از كلمات قصا ر ارسطو در كتاب سياست مي باشد كه نمونه اي از تعاليم آيين هاي حاكمه آن عهد را به دست مي دهد .

طبقات حاكمه از دير گاه در ساختن و ترويج آئينشان در جامعه جهدي بليغ مبذول داشته اند و هميشه گروهي از خود را سلطه كاهنانه يا حق ويژه روحانيت بخشيده و بدين كار گماشته اند توده مردم حق نداشتند در اوامر كاهنان چون و چرا كنند و همان طور كه او امر سياسي حكام را اجبار گردن مي نهادند ناگزير از تن سپردن به فرامين مذهبي بودند .

اساس كار مذهب بر مخفي و رمز آسا بودن تعاليم و افكار ديني و تقليدا و امر كاهنان بود .

آيين هاي حاكمه پيش از اسلام و بعد از آن مردم را از آزاد انديشي و آزادي تدين و تحقيق و اجتهاد منع مي كردند و به تقليد و تبعيت كور كورانه و ا مي داشتند .

چون هيچ كس دانسته و فهميده و با ديده باز بسوي مسلخ نمي رود مردم را كوركورانه به كشتار گاه مي بردند .

شهرياران كه خود در بسيار ي از دولتهاي مدني و ممالك رياست مذهبي نيز داشتند يا كاهنان كه ارباب دين و صاحبان سلطه انحصاري كاهنانه بودند او امر مذهبي را در هر زمينه و موردي استنباط و اعلان مي نمودند و ديگران مجبور به اطاعت و اجرايش مي شدند در آيين كليسايي فقط پاپ ها و در نزد يهوديان احبا ر و و در آيين زردشت دستوران و موبدان و در آيين هندوان رشي  ها و مني ها ارباب دين و دارندگان سلطه كاهنانه مي باشند .

اين جمله نيز با تعاليم انبيا عليهم السلام و دروس مكتبشان متناقض و با توحيد منافي است .

ادعاي سلطه كاهنانه كردن تحميل نمودن عقيده يي بر ديگران يا مطيع كاهنان و مقلد عقايدشان بودند شرك و مخالف توحيد است .

وقتي ستمگران حاكمه براي مستحكم كردن وضعشان و نگه داشتن دو سلطه حاكمانه و مالكانه سلطه جديدي بنا كاهنانه تعبيه مي كنند وظيفه پيامبران و مساله اساسي اديان آسماني است كه براي نجات بخشيدن توده هاي مردم عقيده توحيد را بر ضد سلطه كاهنانه تبليغ كنند و آنان را با اعتقاد به توحيد از قيد و بند افكار ضا له برهانند .

ميدانم حكمت ظهور اسلام و رسالت ارجمندش اين بوده است كه دين آسماني مسيحيت را كه به آيين حاكمه كليسا يي تبديل شده بود نسخ و ابطال نمايد از طرفي چون هر آيين حاكمه مسلما سلطه هاي سه گانه حاكمانه مالكانه و كاهنانه را مي سازد و مقدس جلوه مي دهد تا اساس رژيم ظالمانه اي را بپا دارد اسلام متقابلا به لغو سلطه كاهنانه كمر بست و آنرا كفر آلود و شرك محظ ناميد .

خداوند متعال در قرآ ن مجيد پيروان آيين حاكمه يهود و آيين حاكمه كليسايي را به شرك متهم مي كند و عملشان را به شدت تقبيح و نكوهش مي نمايد و مي فرمايد : اتخذوا احبارهم و رهبانهم اربابا من دو لله ( توبه : 31 علماي مذهبي و زاهدافشان و عيسي بن مريم را كه به جاي خدا به  خدايي گرفتند در حاليكه دستور نداشتند جز خداي يگانه را بپرستند خدايي كه جز او خدايي نيست از كارهاي شرك آميزشان منزه است ) كاهنان و كشيشا نشان را به عوض خالق يكتا به خدايي گرفته اند چون اين آيه مباركه نازل گشت يهودان و پيروان كليسا به حضور پيغمبر صلي الله عليه و آله رسيدند و پرسيدند ما كي اخبار و رهبانان را خدا شمرده و آنان را پرستيده ايم ؟ رسول اكرم پاسخ داد چون مطيع فرمان و استنباطات آنها هستيد هر چه را حلال شمرده اند حلال و هر آنچه را حرام دانسته اند حرام مي دانند .

توحيد ـ يگانگي و وحدت ملي

خودكامگي سياسي و تنوع ملت از لحاظ حاكميت و اشتغال سياسي كه زاييده شرك است جامعه را به دو گروه متضاد حكام و رعايا منقسم ميدارد و خود كامگي نفع طلبانه كه از آثار اقتصادي شرك مي باشد دو گروه استثمار گرو رنجبر پديد مي آورد و استبداد روحاني نتيجه ثالث شرك عامل اختناق انديشه و محو آزادي عقيده كه مادر آزاديها بايدش ناميد مي باشد آثار سه گانه سياسي اقتصادي و اعتقادي شرك جامعه را متشتت و منقسم مي كند و به تخاصم و سر انجام به انحلال و اضمحلال مي كشاند .

در چنين اجتماعات وحدت ملي به تحقيق نمي رسد چرا كه محكومين را با مستبدين و زحمتكشان را با استثمار گراني كه صاحب و سائل توليدند و طالبان آزاد انديشي و روشنفكران را با مستبدين روحاني سر آشتي و مسالمت نيست و اين دو طبقه به شدت از هم متنفر و بيزار و بخون هم تشنه اند .

توحيد كه الغاء كننده حاكميت سياسي مطلق و واضع مشروطيت سياسي مي باشد و با مفهومي از مالكيت و روابط توليدي پديد مي آورد و مناسباتي كه جامعه را ملزم به برقراريش مي كند مشروطيت اقتصادي را پي مي ريزد و آزادي انديشه و اعتقاد را مستقر مي گرداند به ستمهاي سه گانه سياسي اقتصادي اعتقادي پايان مي دهد و به عبارت ديگر استبداد استثمار اختناق را ريشه كن مي كند با محو شرايطي كه در منجلابش ستمهاي سه گانه پرورش مي يابد جامعه از حالت تجمع دو گروه ستمگر و ستمكش بيرون مي آيد و وحدت عادلانه اش را تحقق مي بخشد .

تاريخ ثابت كرده است كه يكتا پرستي همواره عامل يگانگي و وحدت ملي بوده است همانگونه كه تعدد خدايان و شرك موجبات تشتت و تفرقه و جنگهاي خانمانسوز را فراهم آورده است .